Anno Domini - Shadow Chasing

Vr.

Από το πουθενά γεννήθηκε ένα βρέφος με σκοτούρες αλλονών και σε μολυσμένο νέφος. Τα κλάμαμτα δεν έβαζε το νομίζαν πεθαμένο...Έκανε αστεία..Το αναθεματισμένο. Τους έκανε όμως τη χάρη. Σημάδι ζωής έδωσε, η μόνη διαφορά; Αντί να κλάψει γέλασε. Η μάνα του ησύχασε, η πρώτη μπόρα πέρασε. Το μέλλον δεν αργεί..Κι άλλη πίκρα κέρασε. Κράτα λοιπόν τα μπόσικα. Η υπομονή είναι αρετή. Τί θα πει ζωή δουλική; Τί ελεύθερη και τρελή; Όσο μεγάλωνε, τόσο τον περνούσαν για τρελό. Απορούσανε που έριχνε στα μπουκάλια το φελό. Αυθόρμητος συνεχώς. Δεν τον ένοιαζε πράμα. Οι φίλοι τον συμβούλευαν, οι συγγενείς του  κάναν τάμα. Ήθελε να ζει ανέμελα. Έτσι ήταν το σκεπτικό του. Πουλώντας λίγη τρέλα, βοηθώντας τον διπλανό του. Πήγε πανεπιστήμιο, σαν έξυπνο παλικάρι. Η μοίρα του όμως.. έτοιμη να μπαρκάρει. Αρχικά όλα φαίνονταν καλά..Όταν τον ρωτάγανε; Όλα καλά και ανθηρά.. Δραστηριότητες πολλές, κουβέντες φιλοσοφικές, δεν έβγαζε χολές, σχέσεις αντιφατικές. Κάποιοι έβρισκαν το λόγο του πειστικό, κάποιοι χαζό και τρελό και κάποιοι εριστικό. Πριν να τον μαζέψουν..Είχε αποτραβηχτεί. Δε γούσταρε πολλά με κάποιους είχε φαγωθεί. Γύρω στο έτος πέμπτο πριν πέσει για ύπνο τα 'λεγε πότε πότε με τύπους από τη Λήμνο. Νοητικά πραγματικοί, τα μιλάγαν ασταμάτητα, βαδίζανε παρέα σε μονοπάτια απάτητα. Ο κύκλος του ανησύχησε κι έκανε το λάθος. Φώναξε τους γιατρούς. Τον σκότωσε κάτα... βάθος.

Σε μια νύχτα αφέγγαρη, τον δέσαν και τον ξύρισαν. Τέσσερεις τον κρατούσαν, τον σήκωσαν και τον κλείδωσαν. Στολές τον απαρτίζαν. Με χάπια τον ποτίζαν. Ηλεκτροσόκ τον γονατίζαν. Άλλοι αποφασίζαν. Η δυστυχία των τρελών; Η ευτυχία των γιατρών. Μέσα από τα χέρια τους η αρπαγή των χαρών. Πώς να τον γιατρέψουν οι αρρωστημένοι; Του νεκρώσαν κάθε κύτταρο οι μαλακισμένοι. Στο κορμί του ψυχοφάρμακα και χίλιες παρενέργειες, μαστούρα στο κεφάλι, χαμένες ψυχεδέλιες. Γράμματα ανύπαρκτα να μη γνωρίζει τί θα πάθει. Δεν ένιωθε τι καταπίνει, χαμένος ο αυτοέλεγχος πια για να μάθει. Τον έστειλαν στο κελί, μέρα νύχτα τον απομονώνουν. Ο ήλιος έχει χαθεί, οι φίλοι δεν τον σώνουν. Δύο μήλα την ημέρα, τον γιατρό τον κάνουν πέρα. Δέκα χάπια την ημέρα, τον γιατρό τον κάνουν λέρα. Τον πιάσανε ρίγη, τα έβλεπε θολά, ξεράθηκε το στόμα του, τα φάρμακα πολλά. Έγινε δυσκίνητος..αργός..παρανοικός..τον πιάσανε ψυχώσεις..έγινε μανιακός. Με αυτή τη θεραπεία του διαλύσανε το σώμα. Στο κρεβάτι ηλεκτροσόκ. Τον στείλανε σε κώμα. Γεμίζοντας την τσέπη, του αδειάσανε το μυαλό. Η λοβοτομή; Τον κατάντησε φυτό. Φάρμακα παράλυσης για να μην ουρλιάζει. Η κρίση επιληψίας το σώμα του ταράζει. Ο άνθρωπος από το πουθενά έγινε άρρωστος. Του δηλητηρίασε το μυαλό συνάνθρωπος άσωτος. Οι άτιμοι ορκίζονται. Οι τίμιοι αιχμαλωτίζονται. Μπροστά στο βωμό του κέρδους θυσία γίνονται. Πειράματα σε ανθρώπους. Κορμιά κείτονται. Κανείς δε νοιάζεται κι έτσι αφανίζονται.

Βρόντο - Ζωής chemistry

Στα δεξιά, στ' αριστερά, στα μπροστά, στα πίσω
τίποτα δε θ' αφήσω, ελευθερία θα σκορπίσω
το παιχνίδι δε θα στήσω, το ψέμα θα εκτοπίσω
σε τσιμέντα και σε δάση μαζί σου θέλω να βαδίσω.

Το βήμα σταθερό. Χορτάτος από καιρό.
Αν πεινάσω, θα κυνηγήσω με βέλος και φτερό.
Το κεφάλι μου γερό. Ποτισμένο με νερό.
Αν διψάσω η πηγή μου το προσφέρει δροσερό.

Η έννοια της εχθρότητας;
Η απαρχή της βιαιότητας μεταξύ της ανθρωπότητας
επιταγές, επιθυμίες, εξουσίας, δουλικότητας.

Ποιος αντίκρισε ανατολή,
καρέ - καρέ να βγαίνει από τη θάλασσα υγρή
και θέλησε να χτυπήσει αδερφό ή αδερφή.
Και ποιος αντίκρισε ανατολή
και δε θέλησε να ερωτευθεί όλη την πλάση από την αρχή.
Αγάπη συντροφική. Αγάπη σημαντική. Αγάπη συμπαντική.

Της μαγείας μας η ένωση στης ζωής τη χημεία
δεν έρχεται αγάπη μου, προσκυνώντας την παναγία.
Ούτε έρχεται όταν προσευχόμαστε στα Θεία,
μα όταν πλάθουμε τα παιδιά μας μέσα σε ελευθερία.

Δε μιλώ για τους απέναντι.
Μιλάω για εμάς,που πληρώνουμε το έναντι
στην Α.Ε. Ελλάς, που πληρώνουμε το τίμημα,
που κάθε μέρα στο δρόμο στάζουμε αιματοκύλισμα.

Εν τέλει τί προτιμάμε;
Πράξεις με εκδίκηση; Ή της ζωής μας διεκδίκηση;
Όσο είμαστε στα αντίποινα,
θα πολλαπλασιαζόμαστε πρόσωπα κίτρινα
μέσα σε κελιά με βλέμματα σα σπαθιά
κατακόκκινα και πύρινα.

Ο κόσμος το γνωρίζουμε, δε θα σωθεί με προσευχές.

Τρόμος κάθε κράτους,
όποιος εκτοξεύει στα αστέρια ελεύθερες ευχές.
Όποιος κουβαλάει στα χέρια δυναμίτες μπουνιές.
Όποιος φτύνει στα ηχεία
ερωτικές φωτιές,ώστε να φλέγονται οι καρδιές.
Τρόμος κάθε κράτους, οποιοσδήποτε διδάσκει
σε αγοράκι ή κοριτσάκι, τι θα πει αλληλεγγύη,
το πώς στους συλλογισμούς του ελεύθερα βήματα να διανύει.
Τρόμος κάθε κράτους, το underground status.

Της μαγείας μας η ένωση στης ζωής τη χημεία
δεν έρχεται αγάπη μου, προσκυνώντας την παναγία,
ούτε έρχεται όταν προσευχόμαστε στα Θεία,
μα όταν πλάθουμε τα παιδιά μας μέσα σε ελευθερία.

Βρόντο - χιπ χοπ ποίημα

Άνθρωποι ανέραστοι. Άνθρωπο αταίριαστοι.
Το χρήμα τους ενώνει και τα πίνουνε ακέραστοι.
Μια ζωή στο βούρκο
Κρυμμένοι σαν το τούβλο
μέσα στο τσιμέντο
Σ' ένα μαγαζί της βρώμας
τους φεύγει το κλαπέτο, μαζεύοντας τα ρούβλια...
Άλλο πράμα όμως τo σακούλι με τα φασούλια
Αυτοί παραμένουν τούβλα, φυλάργυροι,
υπό το μηδέν της καρδιάς τους οι υδράργυροι
και σε ζηλεύουνε, κοιτώντας σε στα μάτια
γιατί βλέπουν πως το χάδι
το 'χεις πάνω από τα φράγκα
και το βλέπουνε και σιωπούν.
Γιατί μόνο για λεφτά έχουν να σου πουν.

Τί να πεις και τί να κάνεις?
Μία κερδίζεις, μία χάνεις.

Μάυρος ήλιος
χαράχτηκε στο πετσί μου.
Περιμένω πώς και πώς
να γυρίσω στα αλάνια,
στη μάνα,
στο τσαρδί μου.
Να τους πω ένα γεια,
να την πάρω μία αγκαλιά,
να μου φύγουν κατευθείαν
τα ψυχοσωματικά
από τα τρισάθλια, άθλια
αστεία αφεντικά.

Μακάριοι οι ερωτευμένοι.
Καταραμένοι οι υποταγμένοι.
Το χρήμα δε φέρνει ευτυχία.
Η ευτυχία έρχεται
από ένα γλωσσόφιλο
μέσα σε βουκαμβίλιες,
γιασεμιά και ορτανσίες.

Βρόντο - Ξυπόλητο Τάγμα

Τί να καταλάβει η φτώχεια μέσα από μία κάρτα?
Ραμμένη στη μπλούζα μου,
Μπαλωμένη στη βερμούδα μου
Και το στομάχι?
Ορίζει το τομάρι.
Και το τομάρι..?
Ορίζει, ο καθένας τί θα πάρει.
Ποιόνα θα κάνει μάγκα, ποιόνα θα φερμάρει.
Σαν το ξυπόλητο τάγμα..
Τη νύχτα άλλο πράγμα..
Κινήσεις παραβατικές
Από μαχητικές ζωές.
Κλοπή.. Ανταλλαγή..
Σε παρκάκι γειτονιάς.
Μάτια δεκατέσσερα,
Χαφιέδες καραδοκούν σε οδό διπλανής γωνιάς.
Σκεπασμένοι υπό σκιά
Με παλτά γερμανικά
Μέσα στο χιονιά
Φυλάν τον βασιλιά
Σαν ποιμενικά σκυλιά
Και τα παιδιά γυρνάν..
Λάδια.. Ψωμιά..
Στη ξυπολησιά..

Γκρίζο σκηνικό, σα σκόνη από βομβαρδισμό.

Πετάω μαζί με άλλους..
Με κάποιους αετούς και κάποιους παπαγάλους..
Με ανοιχτά φτερά
Κάνουν αεροπλανικά
Ό,τι βρούνε να αρπάξουν
Κι οι άλλοι να αράξουν
Σαν αγοραστά ζά
Να μη ξαναπετάξουν.

Στίχους για λίγους σαν τους φίλους.
Για ατίθασες γάτες,
Όχι για κλαμμένους σκύλους,
Αν είσαι μούργος σκύλος, είσαι αδερφικός μου φίλος..

Βρόντο - Σαν το κερί

Σαν το κερί είναι και ο άνθρωπος..
Με τη ζέστη λιώνει.. Με την ψύχρα σκληραίνει.
Σα λουλούδι που διψά και νερό ζητά
Το ποτίζεις ανθίζει, το παρατάς μαραίνει.

Βρόντο - Η σιωπή έφυγε

Πάλι με είδα να τα πίνω,
ν' αδειάζω τα μπουκάλια
στα μαύρα μου τα χάλια,
σε θεοσκότεινα
αλλόκοτα στενά ρημάδια,
τα μάτια μου σαν κυάλια
ζουμάρουνε κουρέλια
μέσα βρίσκονται ρεμάλια
τράβα γαμήσου στα Μάλια
εμείς τραβάμε τα κανάλια
συσσορευμένη κάβλα
μέσα στα ηχεία
το στόμα σου αποστομώνει
παύλα και τελεία.
Των φτωχών η βασιλεία
κρύβεται κάπου μες στους κάδους
και μες στη φαντασία,
κρεβάτια και ταβάνια
κούτες απομεινάρια
και σχέδια αστεράτα
στράτα στη στράτα,
από μωρό ενήλικας
κι ήρθαν κακά μαντάτα,
μεθύσια μπάφια
ξύλο μαύρα μάτια,
ανδρείκελα κουκλάκια
κοιτάζουνε αμίλητα,
τα κουρδίζεις λίγο λίγο
και παρεξηγούν αμίληκτα,
τα μάτια μου ακατοίκητα
πατρίδα μου η γη,
εξέγερση η ζωή
ο έρωτας, η πλάνη,
το γυναικείο το κορμί..

χαμένος σε οδοφράγματα ο βραδινός κιτώνας
σε χρώματα φωτιάς ο ταξικός χιτώνας
ο έρωτας αναζοπυρώνει όταν φλέγεται ο κανόνας
όταν σε μια στιγμή αλλάζει ολόκληρος αιώνας

τι θέλει η ελευθερία?
μία τζούρα κικεώνα
μία φουρτούνα ποσειδώνα
τη μανία ενός τυφώνα
πανανθρώπινο αγώνα.

Αλληλεγγύη στις Σκουριές στον Αμαζόνιο και σ' όλο τον κατεστραμμένο τσιμεντένιο πλανήτη. Βρόντο χιπ χοπ ποίημα

Σςς...Άκου...Άκου...Ξεκίνησε!
Ποιο? Τι? Τί θόρυβος ήχησε?
Εις θάνατον είπανε. Το σφυρί χτύπησε.

Ο χρυσός στο λαιμό της, σαν πίνακας έμοιαζε
με ριζομένο περιδέραιο.
Αλυσοπρίονα από τις κορυφές διατυμπανίζουν
φονικό ευαγγέλιο.
Τρέμει όλη γη. Τα δέντρα πέφτουν,
σαν αλυσοδεμένα παιδιά που τρέχουν.
Αιθέρια πουλιά μπορούν δραπετεύουν.
Στέκονταν σε κλαδιά, τώρα όμως στέκονται
σε άσχημα φουγάρα με κομμένα τα φτερά.
Στο δάσος εκεί, κάποτε, υπήρχε ζωή.
Περήφανοι αετοί, γεράκια, σπουργήτια
φτιάχνανε φωλιές, κάποιοι αλήτες σκίουροι
τρομεροί αναρριχητές. Αυτά μέχρι χθες,
γιατί σήμερα είναι ζωές προσφυγικές
σε κλουβιά μαντρωμένες, οι πόρτες κλειστές.

Και οι κλειδαριές?
Κρανοφόρων στρατιές.

Τί απέγιναν τα δέντρα?
Επιχρυσομένη πέτρα.

Τί απέγινε το δάσος?
Εργοστασίου βάλτος.

Στη γιορτή του χρυσού κανένας δε γιορτάζει.
Νεκρική ακολουθία από το βουνό πηγάζει.
Η ύπαρξη γι' αυτούς? Αστείο δίχως χάζι.
Για όσους επιζητούν το κακό να διατάζει,
η καλοσύνη δε θα πάψει, όσο ο ήλιος χαράζει
δάκρυα..χαμόγελα..ουράνια τόξα..
Κόψτε μας. Ματώστε μας. Άντε ξεριζώστε μας.
Πάντοτε ρε... Μία ρίζα θα μένει
και θα πετάγεται ζωή εκεί που κανείς
ποτέ δεν το περιμένει.
Πρόσφυγες διωγμένοι είμαστε όλοι μας.
Ινδιάνοι, Αφρικάνοι, Μεξικάνοι, Πακιστάνοι.
Όλα τα ελουροειδή, οι ελέφαντες κι οι χάνοι.
Και μία μέρα... Και μία μέρα...
Όλα τα ζώα μαζί, θα περάσουμε απάνω
από τα άσπρα σας τα κράνη.
Γιατί κανένα τσεκούρι, καμία οβίδα,
δε μπορεί να σπάσει της καρδιάς την αλυσίδα.
Γιατί η αγάπη μας, έχει πέταγμα εναέριο,
περπάτημα υπόγειο, κυλώντας στις φλέβες μας
κολυμπάει σα δελφίνι, σε όλη την υδρόγειο.

Βρόντο - ''Οίστρος''

Το φάντασμα του οίστρου
στο ακρογιάλι του μαίστρου.
Η Εύα στον Αδάμ
στη μέση ενός κήπου.
Στεγνοί και διψασμένοι
μία νύχτα αποδράσαν.
Στα έλατα εξτασιασμένοι
τον έρωτα κεράσαν.
Βραδιάτικα τη σπάσαν
τη ζωή τους τη χαλάσαν,
ή τώρα ή ποτέ,
την όχθη την περάσαν.
Τρομαγμένοι. Φοβισμένοι.
Πισωγύρισμα δεν έχει.
Στον τρόμο απελευθέρωση
στην απελευθέρωση αφοβία.

Ανάσες χειμωνιάτικες,
ομιχλώδεις ουρλιάξαν
σε μέρη νεφελώδη,
ηλιαχτίδες κρυφές χαράξαν.
Τη βλάστηση στην άνοιξη
με καλοσόρισμα φωνάξαν.
Βοτάνια και καρπούς.
Με γη και ύδωρ
οι ζωές τους ξεδιψάσαν,
οι ψυχές  τους αγαλιάσαν.
Κανένας ρήτωρ
όπως παλιά,
να στέλνει μηνύματα
απειλητικά
στην εστία τους.
Ελεύθερη πια,
η θρησκεία τους.

Ψευδαισθησιακά ιδρωμένα μονοπάτια.

Μάτια έρωτας,
προσφορά, θυσία
στη γη της επαγγελίας,
νύχτα ακολασίας,
στο όνομα της φαντασίας.
Πρόσωπα, εκφράσεις,
νότες μπάσες, χρώματα,
αρώματα ελευθερίας.

Ο πόλεμος κοντοζύγωνε.
Σε τοπίο χιονισμένο
μόνο το κρύο τους πλήγωνε.
Γόνοι ξέμπαρκοι.
Τίποτα δεν αρκούσε.
Τα θέλω τους
τους γείτονες
δεν τους αφορούσε.
Η απλοχεριά των πλησίων?
Στη ψυχή βγαίναν μείον.

Υπερβάσεις εαυτών,
ανθρώπων ονειρικών.
Σε μία αγκαλιά
ο παλμός δυο καρδιών
οι καρδιές τους ματωμένες
στα σημεία των καιρών.
Βλέμματα κρύσταλο
χαμένα στον ορίζοντα
σε βυθούς αβυσαλέους
τα κορμιά τους αλύτρωτα.

Η απάρνησή τους?
Η απομάκρυνση η επιλογή τους.
Αιτία η φυλάκιση
των ελευθεριών της ζωής τους.

Βρόντο - Κηνυγάω, με κυνηγάν

Κυνηγάω τα λεφτά,
κυνηγάω τα θυληκά.
Κυνηγάω τα ποτά
και βράδια μουσικά.
Φιγούρες χορευτικές,
ανθρώπους δίχως ηθικές
ελεύθερες ψυχές,
αυθόρμητες, ψυχεδελικές.
Κυνηγάω την τύχη
κυνηγάω και τη μοίρα.
Κυνηγάω να μη μου τύχει
να ξεκόψω από τη γύρα.
Κυνηγάω χωρίς άγχος.
Κυνηγάω το πάθος,
την τιμωρία και το λάθος.
Κυνηγάω το τίποτα
το πολύ φέρνει προβλήματα.
Κυνηγάω την αθανασία
μέσα από την ευθανασία.

Με κυνηγάνε δικαστήρια,
με κυνηγάνε ορχιδέες.
Με κυνηγάνε μυστήρια
και απόκρυφες ιδέες.
Με κυνηγάνε τα λεφτά.
Με κυνηγάν περιπολικά,
άτομα βαρετά, άδεια, κενά.
Με κυνηγάνε αρουραίοι,
σπανίως άνθρωποι μοιραίοι.
Με κυνηγάει το ίδιο μου το αίμα.
Με κυνηγάει των αστεριών το βλέμμα.
Με κυνηγάει η όχθη
να με πνίξει μες στο ρέμα.
Γεννεές δεκατέσσερεις
ιστορίες μαγειρεμένες,
σχολής ανελεύθερης.
Κυνηγάω, με κυνηγάν
ένα σωρό κυνηγητά.
Μα ένας φίλος μου το 'πε.
Ο πλούτος ειναι στην καρδιά.

Βρόντο - Προσωρινότητα Αιωνιότητα

Αίσθηση πικρίας της προσωρινότητας του έρωτα.
Ανάμεσα σε δύο φαντασιακά ερωτευμένους
μιας καλοκαιρινής εξόρμησης  στη φύση
ο επίλογος καταλήγει με θύτη και θύμα.
Σα θεότητα,
σαν ιέρεια του έρωτα μέσα στο δάσος εμφανίστηκες.
Σε είχα νιώσει ώρες πριν εμφανιστείς.
Σαν προφητεία από τις γραφές, είπα έρχεται.
Λίγες ώρες μετά εμφανίστηκες φέρνοντας θύελα.
Άγγελος συναρπαστικός, ψυχεδελικός
με φτερά μαγευτικής πεταλούδας
πήρε την καθημερινότητα, αφήνοντάς τη
από λουλούδι σε λουλούδι.
Η σκέψη μου έχει την αίγλη της όψης σου
και τα υπέροχα γήινα χρώματά σου.
Ξεκίνησα να σε περιγράφω
αλλά είναι αδύνατον.
Οι μάγοι δεν προδίδουν τη μαγεία τους.
Θα σε κρατήσω μέσα μου σα φυλαχτό,
να μου φυλάει αναμμένη τη φλόγα
του έρωτα και του πάθους των ματιών σου.
Τα χείλη σου νέκταρ και οι χυμοί σου αμβροσία.
Προσωρινότητα ή αιωνιότητα?
Δεν υπάρχει χρόνος. Ούτε εμείς.
Φανταστικές υπάρξεις οι πιο αληθινές δημιουργίες.

Βρόντο - Πολεμοκάπηλοι

Πολεμοχαρείς απάνθρωποι, απάνθρωποι πολεμοκάπηλοι.
Τί είναι γι' αυτούς η εξουσία? Ό,τι για το στομάχι ο αγλέορας.

Σαν ανούσια καλλιέργεια δέντρων δίχως καρποφόρηση
θερίζουν την αμάθεια στα σχολεία, σκορπώντας τη στο δρόμο.
Κάθε νύχτα κάνουν περιπολίες, αναζητώντας τη Γνώση.
Ανακρίνουν καταδότες γι΄αυτή. Ανακρίνουν ραμμένα στόματα γι' αυτή.

Οι πολεμοκάπηλοι τους υποτακτικούς, τους παίρνουν τα κεφάλια
και σα μεγάλα καζάνια που κοχλάζουν, μαγειρεύουν ιδέες μέσα
με τη διαφορά ότι τα καπακώνουν με ένα χακί κράνος.

Ρίχνουν φαρμάκι για να τα νοθεύσουν, να μην επηρεάζονται από τους καιρούς.
Ρίχνουν χρώμα. Το χρώμα που αμαυρώνει κάθε λογής άλλο χρώμα.
Στο μυαλό μου, πρώτα έρχεται το μαύρο σύννεφο και μετά το ουράνιο τόξο.
Στο μυαλό τους φέρνουν τη μπόρα να αφανίσουν την επουράνια φαντασία.

Τα κεφάλια των ανυπότακτων δε μαγειρεύονται.
Τα πετάνε στα σκυλιά ή στα σκουπίδια.

Γλώσσα δικιά τους δεν έχουν οι πολεμοκάπηλοι.
Η φωνή τους αντηχεί ύμνους μισάνθρωπους.
Η φωνή τους είναι μαχαίρι καρφωμένο
στην πλάτη της σπασμένης σε κομμάτια γης.

Πόσο απέχει το χέρι που ξεριζώνει ένα λουλούδι
να φτάσει να ξεριζώσει ένα λαό ή μόνο μια ψυχή?
Τα μικρά παιδιά σήμερα δε φυτεύουν. Ξεριζώνουν.

Προσοχή.

Αγαπήστε τα. Γελάστε μαζί τους. Παίξτε μαζί τους.
Ο γονιός, όταν γίνεται γονιός, γίνεται δάσκαλος.
Ο γονιός, όταν γίνεται γονιός, γίνεται και παιδί.
Άραγε -απορώ- γίνεται στ' αλήθεια αυτά τα δύο?

Βρόντο - Άτιτλο

Νυστάζω πολύ, αλλά τα μάτια μου δεν κλείνουν.

Σκέφτομαι έντονα και το μελάνι από την άλλη δυσκολεύεται.

Κουράστηκα, ας πάω να περπατήσω.

Στενάχωρα νιώθω, ας χαμογελάσω.

Ούτε που ξέρω την κατάστασή μου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το κουμπί του λένε.

Το δικό μου ποιο να είναι?

Το δικό σου εσύ το ξέρεις? Μήπως το δικό μου?

Όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, ψεύδεται.

Όποιος νομίζει, ότι τον καταλαβαίνει,

Προσπαθεί να συμβιβάσει την ύπαρξή του μέσα στην ύλη.

Νομίζω παρανοώ. Δε ξέρω, αν είναι από την αϋπνία

ή αν το μυαλό μου τη βλέπει έτσι.

Πάντως έχει ήλιο σήμερα και μας μαλακώνει,

Γιατί η μαυρίλα της βροχής μας ψυχραίνει αποκρουστικά.

Βρόντο - Πέχλες και μπούστηδες

Γαμημένοι!

Ποιος θα φέρει ποιον στα μέτρα του?

Εγώ εσάς ή εσείς εμένα?  Ή κανείς κανέναν?

Αυτοί που προσπαθούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους

περπατώντας πάνω στα σκατά σας, τους λέτε πέχλες.

Αυτοί που ερωτεύονται ελεύθερα, αυθόρμητα

τους λέτε μπούστηδες και τους απαγορεύετε.

Ο εγωισμός σας δε θα με καρκινιάσει.

Όσο άρρωστοι και να είστε δε με κολλάτε.

Οι άνθρωποι δεν είναι χρήμα ρε μαλάκες.

Δεν είναι ένα αμάξι, ένα σκέτο ρούχο ή δέκα μεντεσέδες.

Δεν είναι ιδιοκτησία σας ρε, σαν αυτή που πουλάτε και αγοράζετε

κάθε μέρα από τις 6 το πρωί μέχρι την κάσα σας.

Δε θα σας πω τι είναι ο άνθρωπος κι ο έρωτας, γιατί δεν το χωράει το γαμοκεφάλι σας.

Χίλιες φορές πέχλα και μπούστης παρά μια σάπια φόρμα της κοινωνίας σας.

Και γουστάρω!

Γιατί βγάζω γούστα με τους ανθρώπους

και δεν απαιτώ τίποτα παραπάνω απ’ ό,τι θέλουνε να δώσουν.

Κάθε άνθρωπος και μια φυλακή, που εγκλωβίζει τους ανθρώπους του

με κανόνες, περιορισμούς και τη ζήλεια σα μαστίγιο πάνω στην ελεύθερη έκφραση.

Δε μπορείτε ούτε να επιβάλετε, ούτε να απαιτείτε τη φιλία, τον έρωτα, τη συντροφικότητα.

Αυτά απλά συμβαίνουν.

Ξεκολλήστε και ζήστε σαν άνθρωποι, όχι σα μαλάκες.

Άντε γεια, το μπούλο. Πάω να φύγω.

Βρόντο - Ημερολόγιο

Ο γείτονας χθες κρεμάστηκε.

Η σύντροφός του ούρλιαζε.

Προχθές μαζέψανε τον πατέρα μου μέσα στη νύχτα κάτι σκλάβοι.

Σήμερα είναι στη φυλακή.

Ένας εκβιαστής αριθμός τηλεφώνου καλεί όλη την ώρα και ζητιανεύει λεφτά.

Θα πάρει το σπίτι μου. Ή τ' αρχίδια μου.

Στις 26 έχει δικαστήριο. 

Οι φασίστες από το νοσοκομείο μελανιασμένοι, ζητάνε τη φυλάκιση των αγωνιστών. 

Κάποιοι κόλακες της δουλείας μιλάνε για ανάπτυξη της ψευτιάς.

Μυρίζει βενζίνη.
Δε ξέρω ακόμα αν είναι τα πετρέλαια των Γερμανών. Ή τα χέρια των εξεγερμένων.

Εσύ άναψε ένα μπάφο.
Βάλε μουσική στο μπαλκόνι και το τάπερ της μαμάς στο τραπέζι και πες τί ωραία που ζω.
Κι εσύ, βρες μια πολυκατοικία με πλατιά είσοδο και να κόβει από τον παγομένο αέρα.
Άπλωσε τον υπνόσακο, καβάτζωσε το βιος σου και πες εδώ χάμω θα κοιμηθώ και σήμερα γαμώ το Χριστό.

Η αλληλεγγύη από τους πολλούς είναι μαστουρωμένο κλαψομούνιασμα.
Η αλληλεγγύη από τους λίγους είναι φωνές που σπάνε τζαμαρίες, 
ζεστό φαί και αυπνία, αγναντεύοντας τη νύχτα κάγκελα.
Η αλληλεγγύη από τον έναν είναι κρυφή.

Μου κάναν προξενιό με την Ελευθερία, με δώρο χειροπέδες.
Τη χωρίζω. Τέτοια ελευθερία δεν τη θέλω.

Η υποταγή είναι επιτακτική, λένε.
Η εξέγερση είναι σημασίας ζωτικής, λέω.

Ξυπνάτε.

Βρόντο - Στην αναζήτηση της χαμένης ύπαρξής μου.

Στην αναζήτηση της χαμένης ύπαρξής μου.

Στην καθιέρωση της αστάθειας της ζωής μου.

Στο δεδομένο ότι οι πιθανότητες καταργούνται από το απίθανο.

Στη μαγεία μιας αναπνοής και στη θεοποίηση ενός υπονόμου.

Στα χειροκροτήματα των βλαμμένων και στα γιουχαΐσματα των ηλίθιων.

Στα φλεγόμενα ρεύματα της γης και στις αναθυμιάσεις του πετρελαίου.

Στην ηδονή της ανατολής και στο τελευταίο φως από το φυτίλι.

Στο ξεγύμνωμα ενός μικρού παιδιού και στο καμουφλάζ του γραβατομένου.

Στους υποχρεωτικούς δυνάστες και στους ανελεύθερους απελευθερωτές.

Στη γήτευση μιας απογοήτευσης και στη θυσία ενός ενθουσιασμού.

Στον παρορμητικό καταρράκτη και στη σμίλευση των βράχων.

Στο κόνιο και στο νέκταρ, στην κονιορτοποίηση δαιμόνων και θεών.

Στην πλύση του μυαλού, στην πλάση του θεού.

Στον παράδεισο της ανομίας και στην κόλαση των νόμων.

Στην αγάπη, στο μίσος, στην ευτυχία, στη δυστυχία.

Στη σωματική εξυγίανση του πνεύματος, στον εξευγενισμό του σώματος  από το πνεύμα. 

Βρόντο - Χαμένα ένστικτα

Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος έχει χάσει τα ένστικτά του.

Θα χέσει όπου βρει. Αν πεινάσει θα ζητιανέψει, αν χαρμανιάσει από γαμίσι θα πάει σε μπουρδέλο, αν κινδυνέψει θα πανικοβληθεί.

Τα ζώα μπορεί να μη γελάνε σε αντίθεση με μας (άμα θέλουν βέβαια κουνάνε και την ουρά τους μες στη χαρά), αλλά έχουν το βλέμμα της ψυχραιμίας και της υπομονής, που σ’ εμάς εκλείπει.

Την ώρα που εμείς κάθε καλοκαίρι θα γεμίσουμε τις παραλίες με σκατά, τα γατιά από το πρώτο χέσιμο της ζωής τους θα τα θάψουν, όσο καλύτερα μπορούν.

Την ώρα που εμείς αν πεινάσουμε θα ζητιανέψουμε, τα ζώα θα σκαρφιστούν παγίδες και κυνήγια.

Την ώρα που εμείς, για να γαμήσουμε θα δώσουμε ένα 50ευρω σ’ ένα μπουρδέλο ή σ’ ένα μπαρ, τα ζώα θα προκαλούν, θα φλερτάρουν και θα μάχονται για τον έρωτα.

Αν κινδυνέψουμε θα χάσουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας, σε αντίθεση με τα ζώα, που με βάση τις ικανότητες τους θα παλέψουν να σωθούν.

Η διαφορά μας με τα υπόλοιπα ζώα είναι, ότι αυτά ό,τι έχουν το κατακτούν από τις διδαχές της αγέλης τους ή το έχουν έμφυτο, ενώ εμείς απλά περιμένουμε με την παλάμη ανοιχτή.

Και στα ζώα υπάρχει εξουσία και σ’ εμάς υπάρχει εξουσία.

Αυτά όμως έχουν πραγματική ευθύνη για την αγέλη τους  και η εξουσία έχει να κάνει με τον τρόπο που αυτοοργανώνουν τη ζωή τους.

Τη δικιά μας την εξουσία την κάνουμε δώρο σε κανίβαλους, εκμεταλεύοντάς τη με τον χειρότερο τρόπο. Μας δηλητηριάζουν το μυαλό. Μας κάνουν να νιώθουμε ανήμποροι, αδύναμοι μακριά τους. Μας ταΐζουν και μας ποτίζουν ό,τι θέλουν αυτοί.

Εν τέλει μας αποπροσανατολίζουν από τη φύση μας και η αυτογνωσία μας διαμορφώνεται με βάση τις εντολές 10  <<ανθρώπων>>.

Βρόντο - Αστείρευτη στειρότητα έμπνευσης

Το μυαλό μου έχει θολώσει

Το θέλω μου έχει κολώσει

Το φαγητό μ’ έχει ταπεινώσει

Η ισχύς εν τη ενώσει είναι ένα ψέμα πριν την πτώση.

Στον ύπνο μου στριφογυρνάω

Στον ξύπνιο μου γερνάω

Πετάω τα σκεπάσματα

Ο ιδρώτας μου στεγνώνει με δύο άσματα

Τρέχω, εγκλωβίζομαι

Περπατώ, στροβιλίζομαι

Τι χρειάζεται?

Ένα κλάμα πριν το θράσος. Μετά μια κραυγή μέσα στο δάσος.

Σωστό. Λάθος. Σωστό. Λάθος. Σωστό. Λάθος. Σωστό. Λάθος.

Πφφφφ από πού κι ως που?

Μέσα σε μπουντρούμια έμποροι πελάτες εμπορεύματα

Πολιτικοί λαοί και νομοσχέδια.

Ρεζιλίκι? Αναγνώριση? Ή απλά ενδιαφέρουσα αδιαφορία?

Σα δίχτυα μέσα στη θάλασσα οι απόψεις πνίγουν πλαστές διχασμένες προσωπικότητες

Θα ξεφύγεις? Θα καταφύγεις? Θα αποφύγεις? Θα φύγεις?

Από τι?            Σε τι?                     Τι?                        Που?

Δεν έχω εγωισμό? Έχω. Έναν. Να μείνω εγωιστικά απαθής προς κάθε εγωιστή.

Έχω ένα όνομα. Ζήσης. Άλλοι με βαφτίσανε έτσι. Μα Θέλουνε όντως να ζήσω?

Εγωιστές.

Βρόντο - Ο φόβος του ελεύθερου έρωτα.

Ο φόβος του ελεύθερου έρωτα.

Ο φόβος της θρησκείας,

της βρωμιάς και της ενοχής,

της μόλυνσης και της αρρώστιας.

Κάναμε εχθρό μας το μικρόβιο και

γίναμε φιλάσθενοι στη ζωή και στον έρωτα.

Ή μήπως έτσι μας μάθανε? Μας δηλητηριάσανε

με την υποτακτική, υγιεινή,  γαμήλια ασφάλεια 

και μας φαρμακώσανε με τον φόβο της θανάσιμης ελεύθερης σχέσης.

Ποιο άλλο είδος στον πλανήτη φοράει καπότα?

Ο υγιής ζει κάθε στιγμή και λεπτό ελεύθερα, γυμνός από ψέματα.

Βρόντο - Η υποκρισία στην εξουσία

Η υποκρισία στην εξουσία.

Ζυγίζω 85 κιλά, αλλά αυτή τη στιγμή δε με σηκώνει ούτε γερανός.

Και δεν είναι το φαγητό. Ούτε το αλκοόλ. Είμαι νηστικός και νηφάλιος.

Έχω βάρος στην ψυχή μου.

Οριοθετημένες επιθυμίες. Θεσπισμένες αξίες από ανόητους νοήμονες  της διαστρεβλωμένης ανθρώπινης φύσης.

Οι άνθρωποι έγιναν χωράφια και ανήκουν σε ανθρώπους.

Πώς θα γίνει το χωράφι μου, χωράφι μας?

Πως θα γίνει να χτίσω το σπιτικό σου κι εσύ το δικό μου?

Πώς θα γίνει να κοπιάσω για να γεμίσει το στομάχι σου με αγνή τροφή?

Πώς θα γίνει να περνάμε τις βραδιές μας με ιδρώτα χωρίς καχυποψία?

Οι άνθρωποι αγαπάνε με μίσος και μένουν μισοί από αγάπη.

Επειδή κάθε φορά που ξεφεύγουμε από τη νηφαλιότητα, αντικρίζω τον κόσμο να εκφράζεται ελεύθερα, να χορεύει, να γλεντάει, να κλαίει από ψυχής, να μιλάει από καρδιάς και να γελάει αυθόρμητα.

Επειδή όταν με το καλό επιστρέφουμε στη νηφαλιότητα, αντικρίζω ντροπή.

Βλέμματα με απωθημένα και υποκριτικά μετανιωμένα.

Βλέμματα αγχωμένα, που πάνω στην αγωνία τους περνάνε το στήριγμα για παγίδα και την παγίδα για στήριγμα, ψάχνοντας αδύναμοι την επόμενη ευκαιρία να ξεσκάσουν.

Να ξεσκάσουν από τον εαυτό τους. Από τη φυλακή που κλειδαμπάρωσαν το εγώ τους,

με τον γίγαντα εγωισμό, σαν αστακός με αυτοκτονικά σύνδρομα, να τρώει αργά το σώμα το δικό του.

Βλέμματα που αποζητάνε να αποδράσουν από χαριστικές, ψεύτικες υποσχέσεις σαν κοσμήματα απατημένης  γυναίκας, με μόνο άγχος τη διαφυγή από τα πλοκάμια των πρέπει , της ασφυκτικής ζηλοτυπίας και της φθίνουσας πορείας της προσωπικής παρακμής.

Τα κοινά ενδιαφέροντα των ανθρώπων, ας ήταν κοινές ελευθερίες.

Τώρα τα κοινά ενδιαφέροντα είναι κοινές αρρώστιες της ψυχής.

Όπου κουτσοβολευτούμε ρίχνουμε άγκυρα και  σκουριάζουμε μέχρι να έρθει ένα κύμα να μας ταρακουνήσει και να μας στείλει σ’ έναν καινούριο τόπο ή στον μαύρο βυθό.

Βρόντο - Δε θα πιάσω το όπλο

Δε θα πιάσω το όπλο, που στο αίμα κυλάει ανθρώπους απλούς.

Δε θα πιάσω το όπλο, που υποτάσσει σε μια βραδιά λαούς.

Δε θα πιάσω το όπλο, που καυλώνει στρατιωτικούς.

Δε θα πιάσω το όπλο, για να κερδίσω μπράβο και βαθμούς.

Δε θα πιάσω το όπλο, διαλέγω να ‘μαι με τους ειρηνικούς.

Δε θα πιάσω το όπλο, για την ικανοποίηση πολεμοχαρών ανθρώπων.

Δε θα πιάσω το όπλο, για την υποστήριξη συνόρων και συμφερόντων.

Δε θα πιάσω το όπλο, είμαι λάτρης όλων των όντων.

Δε θα πιάσω το όπλο, που μυρίζει μούχλα νεκρού σώματος.

Δε θα πιάσω το όπλο, επειδή με διέταξε η αρχή ενός κόματος.

Δε θα πιάσω το όπλο, που οι σφαίρες γράφουν πετρέλαια και λεφτά.

Δε θα πιάσω το όπλο, που σε κάθε ήχο σκοτώνει παιδάκια ταπεινά.

Δε θα πιάσω το όπλο, που προσφέρει δήθεν σκληραγώγηση.

Δε θα πιάσω το όπλο, εμμένω στην προσωπική μου αυτομόρφωση.

Δε θα πιάσω το όπλο, που απειλεί και αιχμαλωτίζει.

Δε θα πιάσω το όπλο, που την ιστορία καθημερινά μαυρίζει.

Δε θα πιάσω το όπλο, που κρατά τον άνθρωπο φτωχό ή πλούσιο.

Δε θα πιάσω το όπλο, για να φάω άρτο επιούσιο.

Δε θα πιάσω το όπλο, που επιβάλει αλάχ και χριστό.

Δε θα πιάσω το όπλο, που μετά την προσευχή σκοτώνει κάθε πιστό.

Δε θα πιάσω το όπλο, για να μου φορτώσουν τον δικό τους τον εχθρό.

Δε θα πιάσω το όπλο, που αναδύει το μίσος στον αφρό.

Δε θα πιάσω το όπλο κι ας με πουν τρελό και μαλθακό.

Δε θα πιάσω το όπλο, στο αίμα μου κυλάει υπόγειο υλικό.

Δε θα πιάσω το όπλο, που εξαλείφει τη διαφορετικότητα.

Δε θα πιάσω το όπλο, κρατάω του εαυτού την κυριότητα.

Δε θα πιάσω το όπλο, που εκμηδενίζει την προσωπικότητα.

Δε θα πιάσω το όπλο, που αφανίζει την ανθρωπότητα.

Δε θα πιάσω το όπλο, που δε γνωρίζει τη λέξη ευτυχία.

Δε θα πιάσω το όπλο, που σπέρνει μόνο δυστυχία.

Δε θα πιάσω το όπλο και δέχομαι κάθε κύρωση.

Δε θα πιάσω το όπλο, στο μυαλό μου δε χωράει στείρωση.