Τρικαλινός - Τι κ' αν φύγεις

Φύγε, τράβα για την πόλη,

τράβα για ανέσεις και δουλειές που δεν σε γκρεμίζουν.

Το μυαλό για πιο πολλά εκεί πιο άξια θα χαλνάς·

και πιο πολλά θα έχεις.

Εκεί απ’ των ανθρώπων το μυαλό πιο γρήγορα θα περνάς·

και πιο γρήγορα θα φεύγεις.

Προς το συμφέρον σου θα τους μεταχειρίζεσαι,

μα θα φροντίζεις χαμπάρι να μην πάρουν,

βάζοντας την εξυπνάδα σου,

 στα πρόσωπά τους τα σαστισμένα.

Φύγε, τράβα για την πόλη,

 γιατί εδώ αν κάτσεις στο χωριό,

 μιζέρια και κακομοιριά θα έχεις·

 και αυτό τότε θα σου πρέπει.

Με ανθρώπους δύστροπους, κακούς,

 θα συναναστρέφεσαι·

 και στα στόματά τους, μόνο για κακό θα μπαίνεις.

 Ανέσεις μη ζητήσεις, γιατί τα χέρια τα πρησμένα,

 δεν θα γιάνουν με πόμολα χρυσά· ούτε με ζεστά νερά.

Όχι γιατί δε θα μπορούν,

 αλλά γιατί τότε δε θα το θέλουν...

Τρικαλινός - Σαν θα με βρεις

Κείνη τη μέρα που θα με ψάξεις,

Συ, μαύρε κακέ, της μοίρας κακορίζικε...

Τις βλέβες μου ξέσκισε καλά·

Και απ’ το μεδούλι μέσα βγες,

-ανυπόφορος που είσαι τόσα χρόνια-

Και τρώε με...

Το πρόσωπό σου στο δικό μου βάλε.

Μα αν νομίζεις θα με πονάς, γελάστηκες!

         Γιατί κάποιοι από τον κόσμο σου, ή απ’ τον δικό μου,

ξέρω πως με θυμούνται·

                                                             Και η θύμησίς μου αγάπη είναι· αιώνια...

Τρικαλινός - Μακαρισμός

 Κακός, κι όμως γνέφει· Κουτός, μα σα να σκέφτεται·

ψεύτικη έρχεται η ανθρωπιά τους και τον χτυπά.

Με έναν οίκτο υπεροπτικό. Με μια συμπόνια βρώμικη.

Ψηλός, κι όμως γέρνει·  Όρθιος, μα σα να κείτεται·

μανιασμένη έρχεται η ανάσα τους· και τον ξυπνά.

Και μια κραυγή από μώλωπες, φέρει μαζί της.

Ανθρώπων προς άνθρωπο, βλάσφημες ματιές.

Καν’ τον να δακρύσει, εσύ χρόνε· χρόνια τώρα δαύτο προσπαθείς·

καν’ τον να πονέσει εσύ πόνε· και αν δεν πονέσει,

εσύ είσαι ο νικητής...

Κρυφάκουσε ο δύσμοιρος τη λογική των -αυτή

τη για ζώα ταιριαστή- και έκλαψε.

Καβάλησε ο καψερός την τύχη του,

κι απάνω της, με σπαραγμούς· ψόφησε.

Μακάριοι οι έχοντες έναν κόσμο στα πόδια τους!

                                                            Μακάριοι οι τρελοί...

Τρικαλινός - Όπως θέλησε

Κάτι τα σπλάχνα του κατατρώγει·

Και τη φωνή του αδυνατίζει.

Μα αν δεν είναι έργο ανθρώπου ή θεού,

Έργο δικό του θα ‘ναι.

Έτσι όμως θέλησε να ζήσει...

Ανάγκη αν είχε και των δυο·

Κανέναν τους δεν επίστεψε.

Και όσους κόσμους έχτισε, κατέστρεψε.

Έτσι όμως θέλησε να ζήσει...