Vronto - Apton volo ws to rithi

Ανατέλλων Τρόμος - Ο Παιδικός Μας Πόλεμος

Βρόντο - Ο Κορμός

   Τον κορμό τον είχε ξεβράσει η θάλασσα σε μια δυνατή φουρτούνα, ως το τελευταίο ύψωμα πολύ καιρό τώρα, σχεδόν κόντευε να μπει ο χειμώνας.Φαινόταν τόσο ήσυχος από το ανθρώπινο μάτι... Σαν άψυχο σώμα. Κι όμως μέσα του έσφιζε από ζωή. Άυπνα μυρμήγκια, οικογένειες ολόκληρες εργάζονταν ασταμάτητα, νύχτα μέρα. Δε γνώριζαν τη λέξη κούραση, ούτε τη λέξη διάλειμμα. Ο κορμός ήταν ένας μικρός πολιτισμός εργατικών μυρμηγκιών, ενώ παράλληλα η αμμουδιά έμοιαζε με αποθήκη τροφίμων, στην οποία δε δίσταζαν να απομακρύνονται και να κουβαλάνε για πολλά μέτρα την τροφή τους. Μέσα του ζούσανε κι άλλα μικρά πλάσματα. Κάποιες αράχνες στις προεξοχές του είχαν φτιάξει ιστούς, παγιδεύοντας μυγάκια κι άλλα μικροσκοπικά ζωύφια, ενώ τα σκουλήκια έγλειφαν τη λεία επιφάνειά του.
   Όλα κυλούσαν αρμονικά και συνηθισμένα, ώσπου, μια καλοκαιρινή ημέρα... Σεισμός! Τον κορμό σήκωσε από το έδαφος ένα χέρι! Ορισμένα μυρμήγκια εγκλωβίστηκαν κάτω από τα χοντρά δάχτυλα, που πίεζαν με δύναμη και πέθαναν ακαριαία. Άλλα έτρεχαν σοκαρισμένα πάνω κάτω, χωρίς να αντιλαμβάνονται τί συνέβη, γιατί συνέβη και πώς να το αντιμετωπίσουν. Ένιωθαν να μετακινούνται, να αιωρούνται και ξάφνου... Δεύτερος σεισμός! Σφοδρότερος από τον πρώτο. Η πρόσκρουση στην άμμο ήταν βίαιη. Μερικά μυρμήγκια έπεσαν από πάνω του και καθώς έφευγαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν φώναζαν να τα ακολουθήσουν. << Τρέξτε, τρέξτε! Ελάτε μαζί μας να σωθείτε!>>. Αυτά αρνήθηκαν. Τα περισσότερα είχαν μείνει πίσω. Ενστικτοδώς επέλεξαν να μη φύγουν, παρόλο που την ηρεμία τους την είχαν χάσει. Τώρα πια έτρεχαν από αγωνία και όχι από φόρτο εργασίας. Δεν ήξεραν πώς έπρεπε να πράξουν για να σώσουν τις ζωές τους, αλλά πιο πολύ από το φόβο του θανάτου, φοβόντουσαν να αποχωριστούν το σπίτι τους. Τον κορμό τους.
   Όσο κράτησε η μέρα το χέρι δεν τα ενόχλησε ξανά. Τα μυρμήγκια όμως δε συζητούσαν τίποτε άλλο πέρα από το χέρι και το πώς θα ξεφύγουν, αν ο κίνδυνος επιστρέψει. Εν τέλει, ξέχωρα από το άγχος τους, συνέχισαν να εργάζονται όπως πριν και σε εντατικότερους ρυθμούς, καθώς τα άλλα μυρμήγκια που είχαν διαλέξει την άτακτη φυγή και αναζητούσαν άστεγα πια τη νέα τους φωλιά, άφησαν πίσω τους περισσότερη εργασία στους παλιούς τους φίλους.
   Η νύχτα έπεσε και προμηνύονταν καυτή. Η πιο καυτή της ζωής τους. Όλα ήταν έτοιμα. Η εστία... Τα προσανάμματα... Η παρέα... Όλα εκτός από αυτά, που σε λίγο θα παίζανε το χορό της φωτιάς. Πάνω που είχαν ηρεμήσει λοιπόν, το χέρι έφερε και τρίτο σεισμό. Ο πανικός, ο φόβος, οι ανούσιες βιαστικές διαδρομές επέστρεψαν. Ο τέταρτος σεισμός ήταν σαν έκρηξη. Ο κορμός έπεσε με ανθρώπινη αποφασιστηκότητα απάνω στα φλεγόμενα προσανάμματα, με τα μυρμήγκια να σκάνε μπροστά στα μάτια των συντρόφων τους, σαν πυροτεχνήματα. Άλλα νιώθοντας την υπερβολική θερμοκρασία χώνονταν όλο και πιο βαθιά. Άλλα πνίγονταν από τους καπνούς, άλλα έτρεχαν στις άκρες πανικόβλητα και άλλα εκστασιασμένα από την κάψα της φωτιάς,βουτούσαν μέσα της, λες και θυσιάζονταν σε κάποια τελετή μυρμηγκιών. Ο κορμός όλο και καίγονταν προς τα μέσα. Τα πρώτα της επιφάνειας είχαν παραδώσει πνεύμα. Τα υπόλοιπα που είχαν κρυφτεί στα βάθη, έκαναν την τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να σωθούν. Βγήκαν όλα μαζί προς τα έξω και με όλη τη δύναμη που τους είχε απομείνει προς τις άκρες, προσπάθησαν να πηδήξουν στην άμμο. Μόνο που δεν ήξεραν πως κάνουν σάλτο. Εκείνη την  ώρα το χέρι έπαιξε με τη φωτιά. Με ένα μακρόστενο κλαδί, έσπρωξε τον κορμό στον πυρήνα της. Τα μυρμήγκια έγιναν όλα στάχτη. Όλη η τέλεια συνεργασία τους στις μέχρι πρότινος υποχρεώσεις τους, δε στάθηκε δυνατή μπροστά σε αυτή την καταστροφική δοκιμασία.
   Ύστερα από λίγη ώρα ένας δεύτερος κορμός έπεσε μέσα στις φλόγες. Ένα νέος αγώνας επιβίωσης ξεκίνησε.

Λιπ Μονίς - Το κακό

Μέρες τώρα βασανιζόταν από αυτό. Στριφογύριζε στο μυαλό του, χωρίς να μπορεί να σταματήσει να το σκέφτεται, ανίκανος να αποβάλλει σχετικές με αυτό σκέψεις, όσο κι αν προσπαθούσε, όσο και αν είχε ασχοληθεί τόσο καιρό με τόσα άλλα πράγματα, προσπαθώντας να αποσπάσει το νου του από την τρομερή αυτή σκέψη. Το στομάχι του, η κοιλιά του, το κορμί του ολόκληρο συμμετείχε σε αυτό το αίσθημα δυσφορίας. Είχε το κακό μέσα του και δεν μπορούσε να φανταστεί τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να το αποβάλλει από τον οργανισμό του. Ένιωθε καταδικασμένος. Η δυστυχία του μεγάλωνε ολοένα, ιδιαίτερα μετά την τρίτη ημέρα, όταν και άρχισε να πιστεύει ότι ποτέ δε θα απελευθερωθεί από αυτό. Το απροσδιόριστο αίσθημα δυσαρέσκειας άρχισε να γίνεται πιο έντονο, ενώ λίγες ήταν οι στιγμές κατά τις οποίες αυτός ξεχνιόταν και δεν έδινε σημασία στον πόνο του. Γρήγορα αυτές οι στιγμές περνούσαν και η γνώριμη άσχημη αίσθηση έπαιρνε τη θέση τους. Είχε το κακό μέσα του και σιγά σιγά η απογοήτευσή του μεγάλωνε τόσο ώστε άρχισε να πιστεύει ότι ατό θα είναι αυτό που θα τον καταστρέψει, αυτό που θα τον φέρει στο τέλος του, που θα του τερματίσει τη ζωή, μια ζωή στην οποία ουκ ολίγες καταχρήσεις είχε κάνει και αρκετές ήταν οι φορές που είχε κακομεταχειριστεί το κορμί του.

          Αυτό όμως τώρα ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που δεν έβλεπε με ποιο πιθανό τρόπο θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει. Το κακορίζικο αυτό αίσθημα δυσφορίας φαινόταν να είναι πάνω από τις δυνάμεις του, ενώ γιγαντωνόταν μέσα του κάθε στιγμή της ημέρας που πέρναγε ξύπνιος. Αλλά και τα βράδια πριν κοιμηθεί, βίωνε στιγμές πόνου χωρίς προηγούμενο, ανήμπορος να αντιδράσει, ιδρωμένος στο κρεβάτι του να κρυώνει από αυτό που αποκαλούσε απλά «το κακό». Είχε το κακό μέσα του και ήταν αβοήθητος, ανυπεράσπιστος, ανίκανος να επιβληθεί στο ίδιο του το κορμί και το νου.

            Διότι το κακό κατέτρεχε το μυαλό του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κατέστρεφε το σώμα του. Σκοτεινές σκέψεις κυρίευαν τη φαντασία του και αυτός στεκόταν απλός παρατηρητής του εκφυλισμού του ίδιου του του εαυτού. Η άβυσσος βρισκόταν μπροστά του και τον περίμενε κάθε φορά που τολμούσε να σβήσει το φως για να κοιμηθεί μάταια. Γιατί ένας ανήσυχος ύπνος τον έπαιρνε, ώρες μόνο αφού είχε καταπονηθεί με σωματικούς και ψυχικούς πόνους. Και κατά τη διάρκεια αυτού του θλιβερού ύπνου, ζοφεροί εφιάλτες τον επισκέπτονταν, υπενθυμίζοντάς του ότι το κακό είναι ακόμα μαζί του και επρόκειτο να είναι μαζί του και την επόμενη μέρα το πρωί.

            Μία εβδομάδα σχεδόν αργότερα, ήταν ένα ψυχικό ράκος, σκιά του παλιού του εαυτού, του υγιούς ανθρώπου που ήταν δραστήριος, ακόμη και ευχάριστος για τα κοινωνικά δεδομένα. Έβλεπε πλέον το τέλος να έρχεται κοντά του και αυτός το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να το περιμένει. Το κακό είχε κυρίως καταστρέψει την ψυχολογία του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το κορμί του βρισκόταν σε καλύτερη μοίρα. Δεν ήξερε τι να κάνει. Ο παλιός του εαυτός, ο αισιόδοξος, αυτός που δεν τα παρατούσε εύκολα στις δυσκολίες, ήθελε να παλέψει, να αντιδράσει, να εναντιωθεί στο κακό, μα πώς;

             Τράβηξε το καζανάκι.

            «Καλά, το θελα πάρα πολύ αυτό το χέσιμο».

Βρόντο - Πολεμοκάπηλοι

Πολεμοχαρείς απάνθρωποι, απάνθρωποι πολεμοκάπηλοι.
Τί είναι γι' αυτούς η εξουσία? Ό,τι για το στομάχι ο αγλέορας.

Σαν ανούσια καλλιέργεια δέντρων δίχως καρποφόρηση
θερίζουν την αμάθεια στα σχολεία, σκορπώντας τη στο δρόμο.
Κάθε νύχτα κάνουν περιπολίες, αναζητώντας τη Γνώση.
Ανακρίνουν καταδότες γι΄αυτή. Ανακρίνουν ραμμένα στόματα γι' αυτή.

Οι πολεμοκάπηλοι τους υποτακτικούς, τους παίρνουν τα κεφάλια
και σα μεγάλα καζάνια που κοχλάζουν, μαγειρεύουν ιδέες μέσα
με τη διαφορά ότι τα καπακώνουν με ένα χακί κράνος.

Ρίχνουν φαρμάκι για να τα νοθεύσουν, να μην επηρεάζονται από τους καιρούς.
Ρίχνουν χρώμα. Το χρώμα που αμαυρώνει κάθε λογής άλλο χρώμα.
Στο μυαλό μου, πρώτα έρχεται το μαύρο σύννεφο και μετά το ουράνιο τόξο.
Στο μυαλό τους φέρνουν τη μπόρα να αφανίσουν την επουράνια φαντασία.

Τα κεφάλια των ανυπότακτων δε μαγειρεύονται.
Τα πετάνε στα σκυλιά ή στα σκουπίδια.

Γλώσσα δικιά τους δεν έχουν οι πολεμοκάπηλοι.
Η φωνή τους αντηχεί ύμνους μισάνθρωπους.
Η φωνή τους είναι μαχαίρι καρφωμένο
στην πλάτη της σπασμένης σε κομμάτια γης.

Πόσο απέχει το χέρι που ξεριζώνει ένα λουλούδι
να φτάσει να ξεριζώσει ένα λαό ή μόνο μια ψυχή?
Τα μικρά παιδιά σήμερα δε φυτεύουν. Ξεριζώνουν.

Προσοχή.

Αγαπήστε τα. Γελάστε μαζί τους. Παίξτε μαζί τους.
Ο γονιός, όταν γίνεται γονιός, γίνεται δάσκαλος.
Ο γονιός, όταν γίνεται γονιός, γίνεται και παιδί.
Άραγε -απορώ- γίνεται στ' αλήθεια αυτά τα δύο?

Ormon - Αναμονή

τι κοιτατε κ τι περιμενετε κοιτωντας
πεταω απο πάνω τους,πανω από κεφαλές'
οπλισμενες,εγκεφαλους επικινδυνους έτοιμους να λειτουργησουν
σε καθε σκοτεινο σχεδιο που τους προτασσετε

μα αυτοι δεν εχουν φτερα
ασυμφορο και μάταιο,
πυρωμενα μυρμηγκια στην κιτρινη λαμπα του καλοκαιριου.
τι περιμενατε κ τι ξεχασατε περιμενοντας.

Αυτος ειναι ο ηλιος,ξυπναω,
περιμενω το φαγητο μου
αναπαυση,περιμενω να θυμηθω,σηκωνομαι.
Εχει ζεστη,αναταση,αναστατωση'βγαινω,

πολυ ζεστη εχει και
περιμενω τα βηματα μου να συντονισουν εμενα,
περιμενω ενα φαναρι,τωρα το επομενο
διαβαση στο συνθετικο περιβαλλον

μοντελο της φυσης-πλαστικο
ταξικη σκονη,μεταλλο κ μπετον.
Περιμενω λιγα λαστιχα επανω στα μαυρα ποταμια,
με πηγαινουνε στο σημειο Α.

Περιμενω το ραντεβου μου
πλησιαζει πριν το τελος,ο Υ εμφανιζεται
συνεχιζω στην αναμονη
περιμενω,περιμενω να γινω εγω

περιμενουνε να με κανουνε σαν αυτους,
ξεγελιεμαι και περιμενω την παχουλη'δηθεν ευγενικη'
κυρια να με πληρωσει τα μηνιατικα
νταβατζιλικια μου στο Β.

περιμενω στο Γ,δυο καφεδες μετα απο μπολικο αλκοολ,
περιμενουμε τον Χ να μας τους σερβιρει
περιμενω να δω και τι κωλο κουβαλαει η Ω
που περναει απο μπροστα μας

περιμενω ο δικος μου να ρουφιξει
μανιακα και αγχωμενα τον αφρο του γενους μας
να σηκωθει,περ(ιμε)νουμε αργα το πουλο.
βρισκομαστε να περπαταμε-σκυμενα τα σακακια μηχανικα.

παλι τροφη ζηταν-συναντησαμε τυχαια την Ζ
περιμενω μια μαλακία να ξεπροβαλει απο
τα χειλη της,μπας και μαλακωσει η υπομονη μου
εχει νευρα βρωμικα,γερα και νεα.

Την θυμαται,οσο περιμενω την ετοιμαζει και την γαμαει.
Περιμενω,αργει μα τελειωνει.Μουγκριζει και πισω ξανα'
εξω στο κωλαδικο-στα ποταμια,περπαταμε σκυφτα στον αξεστο ρυθμο μας
βλεπουμε τους αλλους,μοιαζουνε να περιμενουνε τους κανονες

βλεπουμε και τα καλωδια να κρεμονται,ηλεκτροφοροι πυλωνες
ποταμια που δεν εχουν πρασινα δεντρα,
μισος αδυναμων,μισαλλοδοξων και μνησικακων ζωων
ετοιμο να κοπει και να πεσει μεσα σ'αυτα τα ποταμια.

Φιλμ που τρεχει λαχανιασμενο και μανιασμενο.
Δεν θα'ναι ταινια μικρου,μεγαλου-μεσαιου μηκους,
ειναι καποια σταση ενος εξπρες,λιγη ζωη και μεσα της αναμονη
Πριν και μετα,ανωμαλη αναμονη,αφετηρια του τελους.

Tevfik Fikret - Haluk's Credo ( Η πίστη του Χαλούκ)

There is a universal power, supreme and limitless
Holy and sublime, with all my heart, so
do I believe
The earth is my homeland, my nation all humankind;
A person becomes human only by knowing this, so
do I believe
We are Satan, and jinn, there's no devil, no angels
Human beings will turn this world into paradise, so
do I believe
The perfect is immanent in creation; in that perfection
By way of the Torah, of the Gospels, of the Koran
do I believe
The children of humanity are each other's siblings... a dream?

Then so be it, for in that dream, with all my heart and soul,
do I believe
No one eats human flesh; deep-down, in this solace
-Forgetting my ancient ancestors for a moment-
do I believe
Blood nourishes violence and violence blood; this enmity
Is a flame in the blood that blood never quenches, so
do I believe
Surely this graveyard-existence will be followed
By refulgent resurrection, with utter certainty, so
do I believe
Before the miracle of that great sorcerer, reason,
Superstition will sink frustrated, into the earth, so
do I believe 

Πόσο Λυπάμαι - 6Δ

Paulos Sidhropoulos To ftoxopaido

ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ - ΟΛΙΚΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

Σύντομο ιστορικό της υποχρεωτικής στράτευσης και της αντίστοιχης άρνησής της στην ελλάδα

Μια πρώτη μορφή μερικής υποχρεωτικής στράτευσης εμφανίστηκε το 

1825, όταν, μετά τα άτακτα εθελοντικά σώματα του 1821, η προσωρινή 

κυβέρνηση νομοθέτησε την κληρωτή στρατολόγηση σε 3ετή θητεία, με 

αναλογία ενός στρατιώτη ανά 100 «στρατεύσιμους» κατοίκους (ηλικίας 

18-30 ετών). Ο «υπερτυχερός» της κλήρωσης όμως, μπορούσε -εάν το 

επιθυμούσε- να αντικατασταθεί από κάποιον εθελοντή. Σε ένα συμβόλαιο 

του 1838 της Ερμούπολης, αναγράφεται τέτοια συμφωνία με την οποία 

ο γραφέας Σαράντης Ραφαήλ, καταβάλλει σε μετρητά 70 δίστηλα στον 

Αργύριο Αντωνίου, για να υπηρετήσει ως αντικαταστάτης του. Την 

περίοδο μετά την Γ’ εθνοσυνέλευση, επί Καποδίστρια και Όθωνα, το 

σύστημα στρατολόγησης έγινε μεικτό, με συνδυασμό εθελοντών και 

κληρωτών, ενώ θεσπίστηκαν πιο συγκεκριμένοι στρατιωτικοί κώδικες 

που όριζαν ποινές για τους λιποτάκτες και τους ανυπότακτους. Κοντά 

στα 1880 επί πρωθυπουργίας Χαρίλαου Τρικούπη, εισήχθη με νόμο 

η καθολική υποχρεωτική στράτευση και καταργήθηκε ο θεσμός της 

αντικατάστασης. Μετά το 1909, η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου 

εντατικοποίησε την εκπαίδευση των κληρωτών και πέρασε το νόμο 

“περί της Στρατιωτικής Προπαιδεύσεως”, σύμφωνα με τον οποίο όλοι 

οι νέοι άνω των 16 ετών, ήταν υπόχρεοι στρατιωτικής εκπαίδευσης, δύο 

φορές την εβδομάδα. Ακολούθησε μια δεκαετία πολέμων (βαλκανικοί, 

πρώτος παγκόσμιος, ουκρανία, μικρά ασία) για να φτάσουμε στα πρώτα 

μαζικά φαινόμενα λιποταξίας και στους πρώτους αρνητές στράτευσης 

στην ελλάδα.

Αρνητές για θρησκευτικούς λόγους

Μέχρι και την δεκαετία του 80, το πεδίο της άρνησης στράτευσης 

μονοπωλήθηκε από ανθρώπους με θρησκευτικά κίνητρα και 

συγκεκριμένα από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η αντιμετώπισή τους 

ήταν ιδιαίτερα σκληρή, αφού περιλάμβανε εξορίες, βασανιστήρια και 

καταδίκες σε θάνατο ή σε ισόβια. Από το 1949 αναφέρονται εκτελέσεις 

στρατιωτών που αρνήθηκαν να φορέσουν στολή ή να κρατήσουν όπλο 

(Γιάννης Τσούκαρης – 10/02/1945 στην Λάρισα και Γιώργος Ορφανίδης - 

02/03/1949 στο Ναύπλιο). Χαρακτηριστική της αυθαιρεσίας των ποινών 

είναι η περίπτωση του Χρήστου Καζάνη που το 1966 καταδικάστηκε σε 

θάνατο και μετά από διεθνείς παρεμβάσεις η ποινή του μετατράπηκε σε 

4½ χρόνια φυλάκιση(!), ενώ υπήρξαν άτομα που έμειναν στη φυλακή 

μέχρι και επί 23 χρόνια. Αξίζει μια αναφορά και στις στρατιωτικές 

φυλακές Ιωαννίνων, όπου το 1970 ο διοικητής Μ. Χατζηδάκης με τον 

υποδιοικητή Καραμπά έσβησαν δυο πακέτα τσιγάρα στο στήθος του 

αντιρρησία Θ. Κόγιου. Το 1976 στις φυλακές αυτές που είχαν τυπικά 

κριθεί ακατάλληλες λόγω υπερβολικής υγρασίας (λίγα μέτρα από την 

λίμνη) και ακαταλληλότητας των κτιρίων, ο πρόεδρος του στρατοδικείου 

Ιωαννίνων Φωτάκης και ο διοικητής Αντωνιάδης, απαγόρευαν την 

έξοδο των κρατουμένων από τους θαλάμους, την ιατροφαρμακευτική 

περίθαλψη, το επισκεπτήριο και την αλληλογραφία, και περιόρισαν το 

νερό, το συσσίτιο και την θέρμανση. Ένας αντιρρησίας μεταφέρθηκε 

στο νοσοκομείο με κολικό νεφρού και 7 με πνευμονία. Μετά από 

πολλές δεκαετίες κατά τις οποίες εκατοντάδες θρησκευτικοί αρνητές 

αντιμετωπίζονταν με τους παραπάνω τρόπους, μόλις το 1977 ψηφίστηκε 

νόμος με τον οποίο μπορούσαν είτε να εκπληρώσουν τετραετή άοπλη 

θητεία σε στρατόπεδο, είτε να φυλακιστούν για τέσσερα χρόνια σε 

στρατιωτικές φυλακές, εξαιρούμενοι από τις μετέπειτα προσκλήσεις 

στράτευσης. Λόγω υποκειμενικών αυθαίρετων ερμηνειών του από 

στρατιωτικούς αλλά και της έντονης αντίδρασης της εκκλησίας της 

Ελλάδος, ο νόμος αυτός είχε μεγάλες δυσκολίες εφαρμογής.

Αρνητές για μη θρησκευτικούς λόγους

Οι πρώτες προσπάθειες αμφισβήτησης του στρατού και της υποχρεωτικής 

θητείας για μη θρησκευτικούς λόγους, ξεκινούν την δεκαετία του ‘80 

μέσω π.χ. του περιοδικού «Αρνούμαι». Το Δεκέμβρη του 1986, ο 

Μιχάλης Μαραγκάκης είναι ο πρώτος που αρνείται δημόσια και για μη 

θρησκευτικούς λόγους να στρατευτεί. Με αφορμή τη σύλληψη και τη 

φυλάκισή του, δημιουργείται η «Επιτροπή Συμπαράστασης στον Μιχάλη 

Μαραγκάκη», ενώ η εμφάνιση λίγο μετά του Θανάση Μακρή –μέλους 

τότε του Κ.Σ. της Ε.Φ.Ε.Ε.- καθώς και άλλων αντιρρησιών, οδηγούν στη 

δημιουργία της Επιτροπής για τους Αντιρρησίες Συνείδησης, από την 

οποία προέκυψε ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης το 1987. Μετά 

από διαδοχικές απεργίες πείνας των φυλακισμένων Μαραγκάκη και 

Μακρή και συνεχείς μαζικούς αγώνες συμπαράστασης (εκδηλώσεις, 

συναυλίες και πάνω από 20 νέες δηλώσεις άρνησης για μη θρησκευτικούς 

λόγους), ο νόμος του ‘77 περί άοπλης θητείας επεκτάθηκε το 1988 και 

σε όσους αρνούνται τη στράτευση με βάση τις πολιτικές, φιλοσοφικές 

και ιδεολογικές τους πεποιθήσεις,, αν και οι παραπάνω δεν τον 

χρησιμοποίησαν. Το 1990 και το 1991 εμφανίζονται οι δύο πρώτοι 

ολικοί αρνητές στράτευσης, οι Νίκος Μαζιώτης και Παύλος Ναθαναήλ 

που κατόπιν συλλαμβάνονται και φυλακίζονται, ενώ στην πορεία 

συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, μεταξύ άλλων, ο Νίκος Καρανίκας. 

Γύρω στο 1992, οι δηλωμένοι αρνητές (αντιρρησίες και ολικοί) είχαν 

φτάσει τους 100. Ο αρνητής στράτευσης Φίλιππας Κυρίτσης, μετά 

από διαδοχικά εμπόδια που του έβαλε το κράτος στα τέλη του ‘80, 

για να μην απαλλαχτεί από τον στρατό με νόμιμα μέσα (τρελόχαρτο 

ή απαλλαγή λόγω προηγούμενης φυλάκισης), ουσιαστικά οδηγείται 6

στην ανυποταξία, στην συγγραφή του «Τρελόχαρτου» το 1993 και στον 

δημόσιο αγώνα κατά του στρατού μέσα από τον ΣΑΣ. Μετά από νέες 

συλλήψεις και καταδίκες των Καρανίκα και Μαζιώτη, ψηφίζεται το 1997 

ο πρώτος νόμος (2510) που αναγνωρίζει τους αντιρρησίες συνείδησης, 

καθώς και τη δυνατότητα εναλλακτικής θητείας (3ετής τότε). Ο Λάζαρος 

Πετρομελίδης και ο Γιάννης Χρυσοβέργης εναντιώνονται στις συνθήκες 

και την μεγάλη διάρκεια της εναλλακτικής θητείας και από τότε μέχρι 

σήμερα ο Πετρομελίδης έχει καταδικαστεί 16 φορές ως μόνιμος πλέον 

στόχος του ελληνικού κράτους.

πηγή : http://xupolutotagma.squat.gr/files/2011/05/xupoluto-tagma-polemos-ston-polemo-03-11-for-the-web.pdf

Gogol Bordello - Alcohol [HD] live

Οσο αφορά το ι5 και την απαλλαγή της στράτευσης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Αθήνα 29.11.2000 Αριθ. Πρωτ.:

Ταχ.  Δ/νση          :Ομήρου 8, 6ος όροφος Ταχ.  Κώδ.           :105 64 Πληροφ.     :Καρβέλη Τηλ.            :33.52.621 Fax             :33.52.617		ΠΡΟΣ Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ΚΟΙΝ 1)*** 2)**

ΑΠΟΦΑΣΗ

Η ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Συνήλθε μετά από πρόσκληση του Προέδρου της σε τακτική συνεδρίαση την 20.11.2000 στο κατάστημα της Ομήρου 8 6^ος όροφος αποτελούμενη από τον κύριο Κ. Δαφέρμο Πρόεδρο, Ε. Κιουντούζη, Π. Πάγκαλο, Β. Παπαπετρόπουλο, Ν. Αλιβιζάτο, Α Παπαχρίστου και Κ. Μαυριά σε αναπλήρωση του κ. Σ. Λύτρα που απουσίαζε, μέλη της Αρχής και Κ. Καρβέλη Γραμματέα προκειμένου να εξετάσει την υπόθεση που αναφέρεται στο σκεπτικό και στο διατακτικό

 Έλαβε υπόψη

1.    Τις διατάξεις του ν. 2472/97 και ειδικότερα των άρθρων 2, 3, 4, 5 και 7

2.    Τη με αριθμό πρωτοκόλλου 779α/6.6.2000 αίτηση του ** με τα επισυναπτόμενα σε αυτή έγγραφα

3.    Τη με αριθμό πρωτοκόλλου 1879/3.11.2000 αίτηση-καταγγελία του *** με τα επισυναπτόμενα σε αυτή έγγραφα

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.      Σύμφωνα με το άρθρο 4 του ν. 2472/97 παράγραφος 1: Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα για να τύχουν νόμιμης επεξεργασίας πρέπει :

α) Να συλλέγονται κατά τρόπο θεμιτό και νόμιμο για καθορισμένους, σαφείς και νόμιμους σκοπούς και να υφίστανται θεμιτή και νόμιμη επεξεργασία ενόψει των σκοπών αυτών.

β) Να είναι συναφή, πρόσφορα, και όχι περισσότερα από όσα κάθε φορά απαιτείται εν όψει των σκοπών της επεξεργασίας.

γ) Να είναι ακριβή και, εφόσον χρειάζεται, να υποβάλλονται σε ενημέρωση

2        Η έκδοση πιστοποιητικών στρατολογικής κατάστασης τύπου Α΄ από τα στρατολογικά γραφεία της χώρας, τα οποία βασίζονται στα δεδομένα καταχωρισμένα από αυτά στα αρχεία τους, πρέπει να περιλαμβάνουν μόνο όσα στοιχεία είναι απαραίτητα για τον σκοπό τον οποίο αυτά επιτελούν. Η αναγραφή οποιουδήποτε άλλου στοιχείου που δεν ανταποκρίνεται στο σκοπό της επεξεργασίας, ήτοι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αναγραφή σε αυτά της κρίσης σωματικής ικανότητας και του τύπου ικανότητας με τον οποίο κάποιος ολοκλήρωσε τη θητεία του, είναι περιττή και παράνομη.

3    Συγκεκριμένα σκοπό του πιστοποιητικού στρατολογικής κατάστασης τύπου Α΄ αποτελεί η πιστοποποίηση του ότι κάποιος εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ή ότι απηλλάχθηκε νόμιμα από αυτές. Η αναγραφή, επομένως, στο πιστοποιητικό οποιουδήποτε άλλου δεδομένου και, ιδιαίτερα, η αναγραφή προσωπικών στοιχείων που έχουν σχέση ή υποδηλώνουν την ψυχική και σωματική κατάσταση της υγείας προσώπου μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, αντίκειται στις διατάξεις του νόμου 2472/1997.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Το πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης τύπου Α΄ πρέπει να αναγράφει αποκλειστικά και μόνο τα παρακάτω δεδομένα:

1)      ότι κάποιος εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, και

2)      σε περίπτωση απαλλαγής, ότι απαλλάχθηκε νόμιμα από αυτές, χωρίς να αναγράφεται και ο συγκεκριμένος λόγος απαλλαγής.

Ο Πρόεδρος Κων/νος Δαφέρμος Επίτ. Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου

Η Γραμματέας Καλλιόπη Καρβέλη

PALESTINIAN HIPHOP - "WHO'S THE TERRORIST?!"

Βρόντο - Παιδιά γονιών ημιμαθών (prod. Zer από Σ.Ο.Κ.)

Βολιώτικη ραπ στροφή ακυκλοφόρητη

Τρικαλινός - Τι κ' αν φύγεις

Φύγε, τράβα για την πόλη,

τράβα για ανέσεις και δουλειές που δεν σε γκρεμίζουν.

Το μυαλό για πιο πολλά εκεί πιο άξια θα χαλνάς·

και πιο πολλά θα έχεις.

Εκεί απ’ των ανθρώπων το μυαλό πιο γρήγορα θα περνάς·

και πιο γρήγορα θα φεύγεις.

Προς το συμφέρον σου θα τους μεταχειρίζεσαι,

μα θα φροντίζεις χαμπάρι να μην πάρουν,

βάζοντας την εξυπνάδα σου,

 στα πρόσωπά τους τα σαστισμένα.

Φύγε, τράβα για την πόλη,

 γιατί εδώ αν κάτσεις στο χωριό,

 μιζέρια και κακομοιριά θα έχεις·

 και αυτό τότε θα σου πρέπει.

Με ανθρώπους δύστροπους, κακούς,

 θα συναναστρέφεσαι·

 και στα στόματά τους, μόνο για κακό θα μπαίνεις.

 Ανέσεις μη ζητήσεις, γιατί τα χέρια τα πρησμένα,

 δεν θα γιάνουν με πόμολα χρυσά· ούτε με ζεστά νερά.

Όχι γιατί δε θα μπορούν,

 αλλά γιατί τότε δε θα το θέλουν...

Χάρης Τεμπερεκίδης, μορφές της φυλακής, Εξέγερση

Arben ft. Romson - Captain Glory

2pac shakur (June 16, 1971 - September 13, 1996)

I ain’t a killer but don’t push me, revenge is like the sweetest joy next to getting pussy.

Death is not the greatest loss in life. The greatest loss is what dies inside while still alive. Never surrender.

I am society’s child. This is how they made me and now I’m sayin’ what’s on my mind and they don’t want that. This is what you made me, America.

Forgive but don’t forget, girl keep your head up. And when he tells you you ain’t nothing, don’t believe him. And if he can’t learn to love you, you should leave him.

Fear is stronger than love, remember that. Fear is stronger than love. All that love I gave didn’t mean nothing when it came to fear.

Since we all came from a woman, got our name from a woman, and our game from a woman. I wonder why we take from women, why we rape our women, do we hate our women? I think it’s time we killed for our women, be real to our women, try to heal our women, cause if we don’t we’ll have a race of babies that will hate the ladies, who make the babies. And since a man can’t make one he has no right to tell a woman when and where to create one.

We was young and we was dumb, but we had heart.

I’m not sayin’ I’m gonna rule the world, or that I’m gonna change the world, but I guarantee that I will spark the brain that will change the world.

I know it seems hard sometimes but remember one thing. Through every dark night, there’s a bright day after that. So no matter how hard it get, stick your chest out, keep ya head up, and handle it.

This fast life soon shatters, cause after all the lights and screams, nothing but my dreams matter.

Driven by my ambitions, desire higher positions, so I proceed to make G’s, eternally and my mission is to be more than just a rap musician the elevation of today’s generation, if I can make ‘em listen.

My mama always used to tell me: ‘If you can’t find somethin’ to live for, you best find somethin’ to die for.

Reality is wrong. Dreams are for tha real.

Theres gonna be some stuff you gonna see that’s gonna make it hard to smile in the future, but through whatever you see, through all the rain and the pain you gotta keep your sens of humor. You gotta be able to smile through all this bullshit…remember that.

Only God can judge me.

Βρόντο - Άτιτλο

Νυστάζω πολύ, αλλά τα μάτια μου δεν κλείνουν.

Σκέφτομαι έντονα και το μελάνι από την άλλη δυσκολεύεται.

Κουράστηκα, ας πάω να περπατήσω.

Στενάχωρα νιώθω, ας χαμογελάσω.

Ούτε που ξέρω την κατάστασή μου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το κουμπί του λένε.

Το δικό μου ποιο να είναι?

Το δικό σου εσύ το ξέρεις? Μήπως το δικό μου?

Όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, ψεύδεται.

Όποιος νομίζει, ότι τον καταλαβαίνει,

Προσπαθεί να συμβιβάσει την ύπαρξή του μέσα στην ύλη.

Νομίζω παρανοώ. Δε ξέρω, αν είναι από την αϋπνία

ή αν το μυαλό μου τη βλέπει έτσι.

Πάντως έχει ήλιο σήμερα και μας μαλακώνει,

Γιατί η μαυρίλα της βροχής μας ψυχραίνει αποκρουστικά.

Γενιά του Χάους - Απόγνωση

Μακάρι να μπορούσαμε να ζήσουμε ειρήνη
κι αυτό με συναισθήματα και λίγη ανθρωπιά.
Μακάρι να ξεχνάγαμε για λίγο τα λεφτά
η ζωή μας ν’ άρχιζε πάλι απ’ την αρχή.

Μακάρι να μην ήμασταν τόσο υποκριτές
να μη βλέπαμε τον άνθρωπο σαν εκμεταλλευτές.
Μακάρι όλοι να ζούσαμε σ’ άλλη κοινωνία
και να μην υπήρχε βρωμιά και εξουσία.

Μακάρι όλοι να βλέπαμε πιο είναι το καλό
και το λοιπόν να φτιάχναμε κάτι πιο σωστό.
Μακάρι να μας άφηναν να νιώσουμε ευτυχία
και να καταλαβαίναμε ποια είναι η φιλία.

Μακάρι ν’ αγαπούσαμε έστω και για λίγο, 
να διώχναμε το μίσος μας κάπου μακριά.
Μακάρι όλα αυτά να είχαν σάρκα και οστά
και η ζωή μας θα `παιρνε μια παραπάνω αξία.

Big Maceo Merriweather - Worried Life Blues

Oh lordie lord
Oh lordie lord
It hurts me so bad for us to part
But someday baby
I ain't gonna worry my life anymore

So many nights since you've been gone
I've had to worry and grieve my life alone
But someday baby
I ain't gonna worry my life anymore

So many days since you went away
I've had to worry night and day
But someday baby
I ain't gonna worry my life anymore

Yoo're on my mind every place I go
How much I love you nobody knows
But someday baby
I ain't gonna worry my life anymore

So that's my story
This is all I got to say to you
Goodbye baby I don't care what you do
But someday baby
I ain't gonna worry my life anymore

Τρικλοποδιάς - Φαντάζομαι τον ουρανό να ήταν θάλασσα γλυκού νερού

Φαντάζομαι τον ουρανό να ήταν θάλασσα γλυκού νερού  . .

Τ’ αστέρια να ταν βότσαλα που πέφτουν που και που σαν δώρο για εμένα για να κάνω μια ευχή. .

Κι όποτε κάνω μια ευχή να στάζει απ τον ουρανό νερό πολύ να πιώ που θα με κάνει προς τα πάνω να πετάξω . .

Να πετάξω προς αυτή τη θάλασσα του ουρανού  , βουτιά να κάνω , μακροβούτι και να φτάσω στο βυθό της . .

Κι ο βυθός της να χει κάπου μια σπηλιά . .

Μια σπηλιά που βγαίνει σ’ έναν ομοιόμορφο πλανήτη σαν αυτόν εδώ τον ίδιο τον δικό μου , σε παράλληλους , μελλοντικούς και του παρελθόντος χρόνους  . .

Και να ζήσω εκεί πέρα όλα εκείνα που ονειρεύτηκα εδώ πως έχω ζήσει  , κι όλα εκείνα που φαντάστηκα πως σίγουρα θα ζήσω αλλά ξέχασα να δώσω σημασία . .

Κι όταν βρω και αντικρύσω τον παλιό μου εαυτό , κι όταν βρω εμένα να μαι ένα παιδί πολύ μικρό  , θα με πάρω να γυρίσω σε αυτόν εδώ τον κόσμο , να τελειώσω το ταξίδι μιας ανάμνησης που ζω , μιας ανάμνησης που ζω και κάθε μέρα νοσταλγώ , να θυμάμαι να με κάνω πιο πολύ παρέα εγώ , πιο πολύ παρέα και να παίζω με εμένα , ένα παιδί πολύ μικρό.. 

Ormon - Ατομοκρατία

Ακουω τον εγκεφαλο μου

νερα κυλανε κατευθυνoνται στο μετωπο

λουζουν τα μαλλινα μου σκουλαρικια και μονο εσενα,

οχι προχωρω.

Υπακουος,σιωπηλος οπως τα προβατα στο βοσκο 

οι οπλιτες στο στραβο

Κλικες και λυκοι,το ζιζανιο

αποκοδομητες χωρις αφορμη,δοκος στον πυρηνα

Οχι τροφη 

Αινιγματα,

γαμημενα βγαζουν χειλη και ματια

δεν αρχισαν τα δυσκολα,τα γαμησα

ολοι το νομιζουν'πως μπορουν να ειναι εμπειροι λυτες

διχως  γριφους,σοφιστες διχως.

Παγερα κανεις,

η εποχη ιδια.

Aδειος  μυρισε ξανα ο αερας,

αερας κενος

συνθεση και γεννα

μητρα γεματη ξερναει

ξαναξερναει αδεια βαριδια,

νικησα τη βαρυτητα

μητρα κουφια.

Μανα που ξεχναει.Αερας κενος.

Γη,και πανω της

αερας κενος.

Σκαλοπατια που βαθαινουν αποτομα

κατεβαινω σκαρφαλωνοντας.

Τωρα βουτα!

Επιπλεω σα φθηνο επιπλο στο μουσκεμενο πατωμα

ετσι ηταν ο αερας,ξεχασαμε

αερας κενος,ξεχνιεται μα συνηθιζεται.

Αναπνοη θες?εχω.

Kαυσαεριο φυτρωνει στις χαραμαδες,

καυσιμo ερπετο.

Βραζει,νιωθω ρευστος

θανασιμο υγρο.

Αναπνοη Θες,τη χρειαζεσαι.Πονηρα αναρωτιεμαι...εχω?

Αναφλεξη καιρο πριν.

Χρονια που τρεχουν τυφλα χωρις αφετηρια.

Εκπρυσοκροτηση

ομαδες σε συσπειρωση,συγκρουση.

Παυση,εικονα,νομισμα,φτερωτη μαλακια

αναδυση και συγκροτηση.

Φερνω συγχυση σε φτερνες ανθρωπων,φωνη του κακου στη σιγαση

Αγαπη υπαρχει μονo σα μακρινος ψιθυρος.

Ψευτικοι μεχρι και να φοβηθουν,

σκοτεινοι.Θαμμενοι στο πληθος.Πανε να γαμηθουν

Θαλαμοι παντου και μεσα κρυο κλαμα να φωλιασεις.

Ταιζω τους φοβους ολονων μας,ολοι εσεις,

ειμαι η δυσωδια,ολοι εσεις

ειμαι και ο μυκητας,

μη μου μιλας 

μη με κοιτας δεν θελεις να με μαθεις

σαδιστης,εσεις ολοι ο μονομαχος

ο αερας μου βρωμαει στις ασπιδες,θα αηδιασεις.

Δες τον καθρεφτη σου,εισαι το ιδιο ειδωλο,

ιδιο ψεμα ποναει παλι,

θα πεσεις και θα σπασεις

αποσυνθεση και αντιδραση

σταγονα μαρτυρικη στο κορμι μου

περιττη καθε σταγονα,καθε συσταση

γιατι δεν συστηνομαι,

δεν σε ξερω,ομως ξερω πως σε βαρεθηκα.


Αλμυρος ο ιδρωτας σου
μπορεις το χερι μου να θαυμασεις
δεν στο δινω,σου εξηγω
θα σου χρειαστει στη διψα,
θα το πληγωσεις και θα τ΄αρπαξεις.
Γρηγορες αναπνοες,γρηγορες αποφασεις,
αργα τωρα ειναι,ακομη αργα.
Αργα πινεις'τη διψα της θαλασσας.

Drilona Madhi - Δύο νύχτες στο δάσος, διήγημα

     Ήταν νύχτα, συνέχιζα να τρέχω, έπρεπε να συνεχίσω, δεν ήξερα πόση ώρα έτρεχα, τα βήματά μου ήταν βαριά, η ανάσα μου γρήγορη και ο ιδρώτας μου στο πρόσωπο κρύος.
     Μετά από πολλές ώρες σταμάτησα, έπεσα απότομα στα γόνατα και κάθισα σαν άγαλμα. Έτσι χωρίς να έχω αίσθηση για το τι είχε γίνει· έμεινα σε στάση προσευχής, ώσπου άρχισε να ανατέλλει ο ήλιο. Μόλις είδα τις πρώτες ηλιαχτίδες να βγαίνουν από τα βουνά, αμέσως ο φόβος μου ελαττώθηκε και τη θέση του πήρε η ελπίδα. Τότε έτρεξαν δάκρυα χαράς, γιατί κατάφερα να περάσω μια ολόκληρη νύχτα στο δάσος, στη μέση του πουθενά, μόνη μου. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να υποχωρεί και πλέον μπορούσα να δω αυτά που φοβόμουν και να ψάξω για τους γονείς μου. Ήμουν σίγουρη ότι κάπου εκεί κοντά μου θα ήταν και θα με έψαχναν· απλά, εγώ έπρεπε να τους βρω και μάλιστα πριν πέσει το σκοτάδι, γιατί δε θα άντεχα άλλη μια νύχτα μόνη μου σε ένα τέτοιο μέρος.
     Έτσι ξεκίνησα πάλι να περπατάω και κάθε βουνό που έβλεπα πίστευα πως πίσω από αυτό θα βρίσκονταν οι γονείς μου και εγώ το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να το ανέβω. Ένιωθα τόσο αδύναμη, ήμουν ώρες χωρίς νερό και φαγητό. Στην αρχή αυτό δεν ήταν και τόσο πρόβλημα, όμως όσο περνούσε η ώρα και ο ήλιος ανέβαινε όλο και πιο ψηλά στον ουρανό τόσο πιο έντονη γινόταν η επιθυμία μου για νερό.
     Πριν πλησιάσει το μεσημέρι είχα βρει κάποια χυμώδη φρούτα όπου μου έδιωξαν λίγο τη δίψα και την πείνα. Όλα ήταν τόσο όμορφα, πράσινα και ανθισμένα σα να ήταν εικόνα από παραμύθι. Όλα αυτά όμως μόλις βράδιαζε θα γινόντουσαν τόσο τρομαχτικά και αυτή η σκέψη και μόνο που στριφογύριζε στο μυαλό μου με έκανε να μη σταματήσω να προχωρώ. Ένιωθα σα να ήμουν σε ένα λαβύρινθο από βουνά και όλα μου φαινόντουσαν ίδια, νομίζοντας ότι έκανα κύκλους χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
     Ώρες μετά, η μέρα υποχώρησε και έδωσε και πάλι τη θέση της στη νύχτα και εγώ ακόμα δεν είχα καταφέρει τίποτα. Το μόνο που είχα κάνει ήταν να έχω χάσει ακόμα περισσότερο τις δυνάμεις μου και τις ελπίδες μου. Είχε νυχτώσει για τα καλά. Θεέ μου πόσο φοβόμουν! Κάθισα κάτω από ένα δέντρο και τότε ξαφνικά άκουσα σταγόνες βροχής να χτυπάνε δυνατά στα φύλλα των δέντρων. Ο θόρυβος που έκανε η βροχή μέσα στη σιωπή της νύχτας ήταν τρομαχτικός. Κρύωνα πολύ και είχα γίνει μούσκεμα αλλά δε με ένοιαζε γιατί φοβόμουν τόσο που δε σκεφτόμουν το σώμα μου.
     Τότε έκλεισα τα μάτια μου και μαζί με τις σταγόνες της βροχής έπεφταν στο χώμα και τα δάκρυά μου. Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου αμέσως μου ερχόταν εκείνη η τρομαχτική εικόνα, εκείνη η εικόνα όπου ξεκίνησαν όλα για να φτάσω τελικά να βρίσκομαι μόνη μου εδώ.
     Μια εικόνα που αρχίζει με τα δυνατά φώτα ενός στρατιωτικού αυτοκινήτου μέσα στη νύχτα στο χωματόδρομο, που ήταν τόσο κοντά στο σημείο που περπατούσαμε εγώ και οι γονείς μου. Όμως η νύχτα δε μας άφησε να το δούμε πριν μας φανερωθεί ξαφνικά. Ήταν σα να εμφανίστηκε από το πουθενά μπροστά μας και πάνω στον πανικό, αυτό που άκουσα ήταν η φωνή του πατέρα μου που έλεγε  << Τρέξτε, τρέξτε γρήγορα θα μας πιάσουν και θα μας γυρίσουν πίσω! >> . Δε θέλαμε να γυρίσουμε στην Αλβανία. Είχαμε τρεις μέρες που περπατούσαμε για να φτάσουμε στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον, όπου ένας γυρισμός θα ήταν ό,τι χειρότερο. Έτσι αρχίσαμε να τρέχουμε και σε κάποια στιγμή έχασα το χέρι της μητέρας μου και την άκουσα να λέει << ακολούθησέ μας>>. Αλλά μετά από αυτό βρέθηκα να είμαι χαμένη και να τρέχω μόνη μου. Δε μου είχε μείνει τίποτα άλλο παρά να τους βρω, δεν ήξερα τον τρόπο αλλά έπρεπε να το κάνω.
     Ο φόβος μου μεγάλωνε όσο η βροχή δυνάμωνε και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να φέρω στη μνήμη μου όμορφες εικόνες για να μη σκέφτομαι αυτό που μου συνέβαινε. Έκλεισα τα μάτια μου και σκεφτόμουν τις στιγμές που ήμασταν στο σπίτι μας, όλοι μαζί οικογενειακά γύρω από το τραπέζι μας, την τελευταία νύχτα πριν ξεκινήσουμε για την Ελλάδα. Τί όμορφα που ήταν όλα, οι συγγενείς μου, τα ξαδέρφια μου, όλοι μαζί για να μας αποχαιρετήσουν. Τίποτα δεν έλειπε, εγώ μέσα στην άγνοιά μου για το που θα πηγαίναμε ήμουν τόσο ευτυχισμένη.
     Οι όμορφες αναμνήσεις μου τελείωσαν μαζί με τη βροχή και ο χρόνος είχε περάσει και άρχισε να ξημερώνει πάλι. Ήμουν τόσο παγωμένη και βρεγμένη που άρχισα να τρέχω για να ζεσταθώ, δεν ήξερα τι άλλο να κάνω και πεινούσα τόσο πολύ αλλά δεν ήταν κανείς εκεί να με φροντίσει. Όσο και αν περπατούσα, το μόνο που έλεγα συνέχεια δυνατά ήταν << Μαμά, μαμά μου που είσαι? Γιατί μου άφησες το χέρι? Έλα να με κρατήσεις ξανά, είμαι τόσο μόνη μου!>>.
     Μετά από δύο νύχτες και δύο μέρες και για καλή μου τύχη πριν τελειώσει και η δεύτερη μέρα είδα μπροστά μου έναν βοσκό. Άρχισα να πλησιάζω γρήγορα, ένιωσα ότι δεν ήμουν μόνη και πριν καλά καλά φτάσω κοντά του, λιποθύμησα. Αυτό θυμάμαι μόνο. Όταν ξύπνησα, βρισκόμουν σε ένα χωριό, για την ακρίβεια με είχαν μεταφέρει στο μικρό ιατρείο του χωριού. Εκεί είχαν φτάσει την προηγούμενη μέρα οι γονείς μου, οι οποίοι είχαν ειδοποιήσει τις αρχές και όλα τα γύρω χωριά με έψαχναν.
     Όταν άνοιξα τα μάτια μου, οι γονείς μου ήταν εκεί δίπλα μου και έκλαιγαν σιωπηλά. Η μητέρα μου ήταν στο προσκεφάλι μου, μου κρατούσε σφιχτά το χέρι και τη θυμάμαι να μου λέει << Ποτέ, ποτέ ξανά δε θα σου αφήσω το χέρι, κόρη μου!>>.


                                                                      ΤΕΛΟΣ
   

Ormon - Τοίχοι

Καποιοι τοιχοι με χαιδευουν
αλλοι με βλεπουν και με λυπουνται
αλλοι στεναχωριουνται για μενα
για παραδειγμα οι τοιχοι του μπανιου με σιχαινονται


Kαποιοι τοιχοι θελουν να με ξεφορτωθουν
να τους αδειασω τη γωνια
τοιχοι σε φυλακες και στρατοπεδα με διωχνουν μακρια
στα bar με κοροιδευουν και γελανε


Οι τοιχοι στη δουλεια με βαριουνται
στα δοκιμαστηρια με προτιμουν γυμνο
στις κουζινες οι τοιχοι θελουν να με φανε
εξω απ τα κοιμητηρια με φωναζουν


Τοιχοι κυκλοι,μυστηρια κοιτανε
παραλυτοι,αορατοι και θεορατοι
τριγωνοι,γυαλινοι,σπασμενοι εγκλωβισμενοι
τοιχοι αφηνιασμενοι για πηδημα